مَـــهــــــــــتــــــا

این روزهـــــــــــــــــــــــــــــا

بــــی تـــا و مــــــهدی — Thu, 27 Jan 2011 22:29:01 GMT

این روزها همه چیز یک درمیان است

غروب یک در میان دلگیر است

باران یک در میان می بارد

و من ، یک در میان

یک در میانِ هیچ ها هستم

دل مرده ها را همین یک کفن کفایت می کند . کافی است آنهمه تورا و تورا........!.ا

....................................................

پرندگان همه خیس اند

و گفتگویی از پریدن نیست

در سرزمین ما

پرندگان همه خیس اند

در سرزمینی که عشق کاغذی است

انتظار معجزه را بعید می دانم

"خسرو گلسرخی"

سهم من

بــــی تـــا و مــــــهدی — Thu, 13 Jan 2011 23:06:57 GMT

یه سبد توت فرنگی مال تو

همه خواب های رنگی مال تو

دنیای به این قشنگی مال تو

هرچی احساس دلتنگی مال من

حتی تو با قلب سنگی مال من...

life

بــــی تـــا و مــــــهدی — Mon, 27 Dec 2010 16:23:26 GMT

زنـــــــــــــــ______________________ ___ دگی

می کنیم !

(بدون عنوان)

بــــی تـــا و مــــــهدی — Tue, 16 Nov 2010 15:34:53 GMT

...... مدتی است که نبودیم

بگذریم که بودیم و اینجا نبودیم یـــــــــــــا تماما نبودیم !

بودنمان باعث شدنمان شد ، یا اینکه شدنمان باعث تا حدودی.....! نابودی!

آیا مســــــــــــــــــــــــــــــاله همان بودن یا نبودن معروف است؟!

یا ماندن و نماندن ؟؟؟!

مساله این است!

القصه در مدتی که بر ما گذشت نکته ایست شگرف به شرح زیر:

نکته در اینجاست که ما را فروخت

گُوهَری ِ دَهرُ دهان را سپوخت!

فــــــــــــــــانتزی خـــــــــــر مگس (fantastic fly)

بــــی تـــا و مــــــهدی — Thu, 27 May 2010 20:12:19 GMT

خرمگس شاخداری که بین شیشه و پردهء کلفت اتاق گیر کرده بود آنقدر شاخهایش را به شیشه کوبید تا هر دو را شکست و چشمهایش پر از خون شد. تا آخرین قطرهء خون جیغ کشید و بین سقف و شیشه و پرده پرواز کرد اما به جایی نرسید. فکر کرد کارش تمام است، بالهایش را بست و روی زمینِ سردِ اتاق سقوط کرد. با آخرین نفسی که در بدن داشت چند قدم برداشت، از زیر پرده بیرون خزید، آزاد شد و بلافاصله مُرد.

روی سنگ قبرش نوشتم :‌ « خرمگس، قربانیِ پرواز شد. »

پا نویس:

یاد کودکی بخیر که مگس و خر مگس را در هوا قاپ میزدیم و در حالی که از ناحیه ی بال جانبازشان میکردیم(بالهایشان را می کندیم)وادارشان می کردیم که بقیه راه را پیاده گز کنند

بهانه ی نوشتن مینیمال فوق ، رویت تصادفی عکسهای پیش ِ رو توسط نویسنده بوده

منبع عکسها :mumbojumbo.ir/1388/07/15/زندگی-خرمگسی/‎

حرکت سینوسی در مدار صفر درجه

بــــی تـــا و مــــــهدی — Fri, 07 May 2010 16:21:44 GMT

خط سیر مدار زندگی ما انسانها معمولا دارای شیب ملایمی است

صعود

به

رو

یا

رو

به

نزول

میل است!

با به دیگر

سینوسی مدار حکایتی

حرکت - 0- اما

درجه

شاید شیرین ، شاید تلخ و البته سخت!

حس تاب بازی بچگانه را در تو زنده می کند

همان حسی که دلخوری و یاس تورا در پایین به امید اوج دوباره ، و شعف و

ترس و ناباوری ِ تو را از اوج ، به امید رسیدن به کف التیام می بخشد.

و تو تاب می خوری.............

بالا

پایین

و تابی که اینچنین بی تابانه ، تـُوی ِ بیتاب را تاب می دهد!

و دلهره ای که هماره داری!

که یا در اوج رها شوی و بیفتی

و یا در کفــــــــــ.....ــــــــــــ..............!

می ترسم!

و طناب را محکم گرفته ام!

و به سایرین نگاه می کنم که :

و خوشحالند

می روند

بالا

بازی را

وسیله های

پله های

ملایم

شیب

یا

به

آرامی

سوار بر

سُرسُره

زندگی

سُـــر

می خـــــــــــــــــــورند

و به خود می گویم چرا تاب بازی !

گس

بــــی تـــا و مــــــهدی — Tue, 27 Apr 2010 10:36:14 GMT

گسی نگاه تو !

طعم وجود من است.....

ملس !

عاشقانه های من

بــــی تـــا و مــــــهدی — Sun, 25 Apr 2010 12:19:00 GMT

عاشقانه های من ،

نیمی از توست
و تو ؛
تمام عاشقانه های من!

در ارتفاع چهار انگشتی خودبینی

بــــی تـــا و مــــــهدی — Mon, 29 Mar 2010 19:37:07 GMT

سالهایی هست برای تعلق خاطر، برای عاشق شدن، خندیدن، به دیگری فکر کردن، آینده را در چشمان دیگری دیدن، زیر برف رقصیدن، در مستی عشق ورزیدن........

سالهایی هست برای پوسیدن. برای وقت کُشتن، از تنهایی غول ساختن، نفرت از غول را نوشتن، درهای ارتباط را بستن، دیوار را شکستن. نرفتن، نگفتن، در سکوت نشستن.......

سالهایی هست برای پوست انداختن. از بیرون ترک خوردن، از درون رُشد کردن. فشار آوردن، هُل دادن، سوختن و ساختن، دوام آوردن، آرام شدن..

او در سالی که گذشت دست از سرِ «چرا؟» برداشت و به «چگونه؟» رسید. او که سالها در انتظار روزی نشسته بود که وقتی می رسد زندگی شروع می شود و او بزرگ می شود و فلان کار را می کند و به فلانجا می رود بالاخره تصمیم گرفت که به آن روز برسد، و یک روز کاملا معمولی از خواب بیدار شد و زندگی را شروع کرد. از روزی که زندگی شروع شد او به مدرسه رفت تا درسی را که دوست دارد بخواند، و کار کرد تا بتواند هزینهء زندگی و کارهایی را که دوست دارد و سفرهایی را که می خواهد برود بپردازد.

او همچنین در سالی که گذشت تنهایی را بخشید. او که مدتها بود با تنهایی می جنگید و روزها و شبهای بی شماری را در این نبرد خونین تلف کرده بود در یک حرکت استراتژیک جبههء نبرد را ترک کرد و تنهایی را به حال خود رها کرد. او به این نتیجه رسید که تنهایی را نمی توان کُشت، ولی آن را می توان پُشت سر گذاشت. او از تنهایی عبور کرد و حالا نمی داند با نیرویی که دیگر با غولی نمی جنگد چه کارهایی می تواند انجام دهد و یا شاید غولهای جدید را با شمایل تازه تشخیص نمی دهد، ومگر نه اینکه غولها همیشه ی تاریخ بوده اند!

این نوشتن و ننوشتن هم در همین راستاست. راست می گفت دوستی که:" ثبتِ درد تثبیتِ افسردگی است". نخیر برعکسش زیاد کار نمی کند. وقایع زندگی هم مثل آدمهایش دو دسته اند: آنها که می مانند و آنها که می گذرند. فاصلهء این دسته تا آن دسته هم این قلم است. زمانی هست برای نوشتن اسم آدمها روی شنهای ساحل؛ همان اسمهایی که هر شب با موجهای مد دریا پاک می شوند و می گذرند. زمانی هست برای نوشتن دردها، و زمانی هست برای شستن و رُفتنشان؛ و آدمهایی که زیر دردها دفن می شوند. هم خوب، هم بد. نوشته ها که رفتند آدمها هم گذشتند. جایشان باز شد. نور آمد. صبح شد. مردی به دنیا آمد. مردی با یک رویای عادی، یک آرزوی ساده، حامل یک دروغ، یک مبالغه. چند روزی گذشت و فارغ شد. حالا بهار اینجاست، بی دروغ، بی مبالغه.

برای نوشتن همیشه وقت هست. برای زندگی کردن؟ دو روز این آخر هفته؛ یک شب هم هفتهء بعد، شاید...........

نوروز مبارک باد.

!New year

بــــی تـــا و مــــــهدی — Fri, 19 Mar 2010 21:28:48 GMT

نـــــــو روز

the Biginning and the End